international marxist tendency nederland

Een eerlijk, evenredig en collectief stelsel voor pensioenen voor alle arbeiders is één van de verworvenheden van de arbeidersbeweging sinds de Industriële Revolutie. Echter, net als veel andere pilaren van de verzorgingsstaat, zijn deze steeds minder te rijmen met de dynamiek van het kapitalisme.

fnv pensioen

Dit achterhaalde systeem is in verval en zijn grootste supporters willen ons doen geloven dat het goed en logisch is dat hierdoor de rechten en vrijheden van de werkende klasse geweld wordt aangedaan.

Maar nee! Ook de perikelen omtrent de pensioenen tonen aan dat het kapitalisme geen oplossingen heeft voor de maatschappij en de arbeidersklasse die haar draaiende houdt. Niet onze verworvenheden, maar de verrotte fundamenten van het kapitalisme zullen moeten wijken als we een fatsoenlijke oude dag voor iedereen willen garanderen.

Actie 29 Mei 

Op 29 mei zullen er nieuwe landelijke acties plaatsvinden voor een betere pensioenregeling. Deze acties volgen op de vroegtijdig afgebroken protesten van 18 maart dit jaar, vanwege de schietpartij in Utrecht. Een afvaardiging van de bonden heeft ondertussen wel een manifest aan minister Koolmees aangeboden, namens 40 duizend actievoerders. Vanaf dat moment had het kabinet de gelegenheid om op deze eisen te reageren. Wegens het uitblijven hiervan zal op 29 mei wederom een grote actiedag plaatshebben.

De acties zijn een direct gevolg van het mislukken van de onderhandelingen in november 2018, toen het kabinet-Rutte de eisen van de vakbonden afwees. En dit was weer een gevolg van de inmiddels zeven jaar durende discussie over het herzien van het pensioenakkoord van 2011. Dit akkoord kwam moeizaam tot stand en kon rekenen op weinig steun binnen de FNV en haar achterban. Kort na het akkoord zette het kabinet er al weer het hakmes in om de economische crisis te kunnen beteugelen.

Hiermee zien we een bijna gênant voorbeeld van de mislukking van de Nederlandse poldercultuur. Lang aangehaald als een paradepaardje van de neoliberale politieke stroming; telkens weer blijkt het een valse belofte waarbij de heersende klasse elke zoveel jaar hun zin weer een klein beetje verder doordrijft onder de noemer ‘compromis’, met een zwakke leiding van de vakbonden die steeds inschikt.

Pijnpunten

De grootste bronnen van conflict zijn de pensioenleeftijd en de indexatie van de pensioenen. De bonden eisen de pensioenleeftijd te bevriezen, flexwerkers en zzp'ers te laten participeren in de fondsen, en de uitkeringen direct te koppelen aan de inflatie. Dit verlangen is schappelijk en realistisch; zeker met het oog op de 1600 miljard euro die de pensioenfondsen tot hun beschikking hebben. Door de rechtse en gematigde elementen binnen de politiek en de vakbonden wordt dit echter afgedaan als onbereidwilligheid tot compromis met de Nederlandse economie als slachtoffer.

Deze retoriek is misleidend en bekrompen en is een beproefd middel om de arbeidersklasse tot inschikkelijkheid te verleiden. Veel reformistische linkse politici dragen hieraan bij door continu naar tijdelijke oplossingen te zoeken waarbij ze beide kampen zoet willen houden; iets waar de rechterkant van het politieke spectrum hen weer keihard op probeert af te rekenen. Zonder akkoord is het oorlog, en als schuldigen worden dan de vakbonden aangewezen, die dan maar het kabinet tegemoet moeten komen om erger te voorkomen. De vergrijzing zet door, de kosten stijgen en de heersende klasse wil steeds minder investeren in een toekomst waar ze zelf geen vertrouwen in heeft.

De kritiek vanuit de rechtse politiek aangaande de logge, bureaucratische pensioenfondsen die de grootste moeite hebben om hun cijfertjes op orde te hebben om straks iedereen van een net pensioen te kunnen voorzien, is deels terecht. Het alternatief wat zij voor ogen hebben is echter nog veel erger: privatisering van de pensioenfondsen en daarmee commerciële verzekeringsmaatschappijen de beschikking geven over het geld van arbeiders. De volledige mislukking van de marktwerking in andere sectoren heeft aangetoond dat dit totaal geen oplossing kan bieden.

Voor een nationaal pensioenfonds!

Als Marxisten zijn we voor de samenvoeging van de pensioenfondsen in een nationaal pensioenfonds, wat onder democratische controle staat van de arbeiders zelf. Hiermee hebben we controle over onze eigen geld en maken we een einde aan dure bureaucratie en devaluatie van het kapitaal die nu plaatsvindt door risicovolle investeringen die de fondsen doen om hun tegoeden op peil te houden. In plaats daarvan kunnen we deze gelden gebruiken voor duurzame maatschappelijke doeleinden. Een gezonde, klimaatneutrale maatschappij met onderdak, veiligheid en levensonderhoud voor iedereen.

Om werkelijk te slagen vereist dit wel de nationalisatie van het grote bedrijfsleven en democratische controle over de economie. Daardoor zijn pensioenen niet langer afhankelijk van een kapitalistische markt voor het bepalen van de rekenrente. Hiermee brengen we het pensioenstelsel terug naar zijn oorspronkelijke doel: een collectieve regeling om te zorgen dat iedereen binnen de arbeidersklasse altijd verzekerd is van een stabiel en toereikend inkomen voor de oude dag.

Onze eisen voor 29 mei zijn daarom het verlagen van de pensioenleeftijd naar 60 jaar, het indexeren van de pensioenuitkering gekoppeld aan de prijsstijgingen en een nationaal pensioenfonds voor allen, onder directe controle van de werknemers.   

 

Deel dit artikel
FaceBook  Twitter